ريحانه

X

ريحانه


	غزل حیرت چه ديده اي كه در آيينه مانده اي حيران دل اي پرنده ي گم گشته در شب توفان كدام باد ترا برد،تا كجا رفتي كه باز آمده اي خسته ،مات، سرگردان چه خواندي از ورق كهكشان باراني گه آمدي چو نفس باد آسمان گريان مگر نبود كه بانگ تو در جهان افكند غريو و ولوله ،چون موج در دل انسان چه شد بهار و كجا رفت لاله هاي چمن كدام باد خزان پژمريد باغ تو ،هان هلا به خواب گران رفته،خواب تا كي وچند برآر بانگ و بزن زخمه بر رگ دل و جان بخوان،بلند بخوان،تا جهان به پا خيزد به بانگ ناي تو ،آشفته موي و دست افشان ضياءالدين ترابي،گزيده ادبيات معاصر،ناشر:كتاب نيستان،چاپ اول،سال1378،ص98 \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در جمعه چهاردهم تیر 1387 \|


	"فرازي از كتاب :"يك ،جلوش تا بينهايت صفر ها" به مناسبت 29 خرداد سالروز درگذشت"دكتر علي شريعتي" ذهن پویا و اندیشه ی نو دكتر "علي شريعتي" از او نويسنده اي توانمند ساخته است.در جايي شمار نوشته هاي او را 150 اثر ديدم .برخي از اين آثارنوشته هاي خود دكتر شريعتي است وبرخي ديگر مجموعه سخنراني ها و كنفرانس هاي او در محافل دانشگاهي و مكان هاي گوناگون از جمله "حسينيه ي ارشاد"مي باشد.علاوه بر آن دكتر شريعتي دستي بسيار قوي در ترجمه دارد . اكثر ترجمه هاي او ترجمه ي آزاد است، اما در آنها رعايت امانت را مي كند. معمولا ترجمه هاي او با نگارش همراه است ،مثل كتاب "ابوذر غفاري". نثر شريعتي به گونه اي شيوا ، رسا و ساده است، كه هر خواننده اي آن را در مي يابد ،امّادرهمين نثر به ظاهر ساده آن چنان دقيق و ظريف از استعارات ،تشبيهات و كنايات و ديگر امكانات زباني بهره مي گيرد كه گويي در حال سرودن شعري پر تصوبراست. "فرازي از كتاب :"يك ،جلوش تا بينهايت صفر ها" به مناسبت بيست و نهم خرداد ماه سالروز درگذشت "دكتر علي شريعتي " توي حساب: فقط "يك" عدده، تو اين عالم: فقط"يكعدد" ه! بقيه هر چه هست صفراست، همه صفرند، هيچ اند، پوچ اند، خالي اند، "صفر":يك دايرۀ تو خالي، دور مي زند ، و آخرش ميرسد به اولش و.... هيچ ! همين ! فقط ، يك است و جلوش – تا بي نهايت –صفر ها ، صفر:خالي ،پوچ ،هيچ ! وقتي بخواد"خود"ش باشه، تنها باشه، وقتي بخواد فقط با صفر ها باشه، اما وقتي جلو"يك" بشينه...؟! وقتي بخواد فقط براي "يك "باشه، از پوچي و از تنهايي در بيايد ، همنشين يك بشه؟!.... \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 \|


	گوی مهربانی ديري است بر روي زمين انسان نديديم مردي شبيه رستم دستان نديديم ابري غبار آلوده در ما ريشه كرده است امّا به قدر قطره اي باران نديديم ما را به خوابي خوش فرا خواندند امّا در خواب هم رويايي از سامان نديديم با كوفه اين شهر خطر بيعت گناه است هر چند با او خنجر برّان نديديم گفتيم روي نيزه هاشان چيست؟گفتند چيزي فراز نيزه جز قرآن نديديم لطفي كه دشمن كرده در سوزاندن ما در طول عمر خويش از ياران نديديم داديم گوي مهرباني را به قومي قومي كه در دل هايشان ميدان نديديم در كوزه ي احساسشان غير از عطش نيست بر سفره ي ايمانشان جز نان نديديم "ساحل"گواهي مي دهد دريا جنون داشت وقتي كه آرامشش در طوفان نديديم (انتخاب از كتاب: آيه هاي عاشقي ، سروده :فرامرزي ،محمد رضا،انتشارات ابن يمين ،چاپ اول ،سال81،ص65) \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در شنبه هجدهم خرداد 1387 \|


	دو بغض بی پر و بال چه بود در خط سرخ نگاه ما آن روز كه گشت دامن آتش پناه ما آن روز دو التماس،دو حيرت، دو بغض بي پر و بال شدند با تب و حسرت گواه ما آن روز دو شوق تشنه دويدند تا به هم برسند دو بهت سر زد و شد سد راه ما آن روز بهشت گمشده ي من !بگو كدام ابليس كشيد نقشه براي گناه ما آن روز منم درخت و تويي شاخه ام ،كه خاكستر شديم و ماند به جا نخل آه ما آن روز درو نمود زمان ساقه هاي فرصت را كشيده پرده ميان نگاه ما آن روز (اقتداري ،علي اصغر،از دل به كاغذ(مجموعه شعر)، انتشارات ابن يمين ،چاپ اوّل،زمستان82،ص33) \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در جمعه سوم خرداد 1387 \|


	دو رباعي از استاد حسين شنوايي (شهاب سبزواري) *ناز و نياز* نرمك نرمك چهره ي خود بنمودي اندك اندك صبر مرا فرسودي كشتي كشتي ،ترا نياز آوردم دريا دريا به ناز خويش افزودي *درد شگفت* زين ورطه ي پر خطر كه هم چون راز است گر جان به سلامت ببريم اعجاز است اين درد شگفت را كجا بايد برد: ما را پر و بال مانع پرواز است. انتخاب از كتاب:به درگاه دريا،مجموعه شعرحسين شنوايي(شهاب سبزواري)،انتشارات قدياني چاپ اول پاييز ،72 صص 106 و 113 \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387 \|


	پاسخ پرسش اين پست پاسخ سوال آشنايي است، در آغاز پرسش او البته با حفظ امانت : " سلام بهار گفتید یاد این داستان افتادم. اگه درست باشه. خدا کنه درست باشه گویا بهار به این دلیل صاحب عنوان ملک الشعرا شده که به حضور شاه وقت (کی بوده نمی دونم ) می رسه و ازش خواسته میشه که تبع شعرش محک زده بشه. بهش گفته میشه با چهار کلمه آیینه , اره , کفش و مویز یک دو بیتی بگه اون هم این شعر رو فی البداهه می خونه چون آیینه نور خیز گشتی احسنت چون اره به خلق تیز گشتی احسنت در کفش بزرگان جهان کردی پای غوره نشده مویز گشتی احسنت تو رو خدا اگه اشتباه یادم اومده بهم بگین." اما پاسخ عليك سلام آشناي گرامي شنيده ي شما در باب ملك اشعرا بهار صحيح است.امّا اصل ماجرا به قول محقّق ارجمند جناب آقاي كاميار عابد چنان است كه: محمد تقي بهار در 18 سالگي پدر خود-محمد كاظم صبوري ملك الشعراي دربار فتحعلي شاه قاجار- را از دست مي دهد.بهار براي رسيدن به منصب پدر در قصيده اي فتحعلي شاه را ستايش مي كند، و عنوان "ملك الشعرايي آستانه "به او مي رسد .اين مقام او در آن سن حسد حسودان را بر مي انگيزاند، و سبب مي شود كه به او تهمت زنند كه:" اشعار پدرش و يا دوست پدرش "بهار شيرواني" را دزديده است." بهار براي اثبات صداقت خود تن به آزمون در برابر رقيبان مي دهد. اين آزمايش ها مضحك است ،هر چند شنيدن آنها خالي از لطف نيست .نخست مي گويند با چهار واژه ي "تسبيح"،"چراغ"،"نمك"و "چنار" شعر بگويد. بهار در پاسخ مي گويد: با خرقه و تسبيح مرا ديد چو يار گفتا ز چراغ زهد نايد انوار كس شهد نديده است در كان نمك كس ميوه نچيده است از شاخ چنار ديگري مي گويد با:"خروس"،"درفش"،"انگور"و "سنگ" بهار: برخاست خروس صبح، برخيز اي دوست خون دل انگور فكن در رگ و پوست عشق من و تو قصّه ي مشت است و درفش جور تو و دل،صحبت سنگ است و سبوست ديگري به عرصه مي آيد و مي گويد:"گل رازقي"،"سيگار"،"لاله" و "كشك" بهار مي سرايد: اي برده گل رازقي از روي تو رشك در ديده ي مه ز دود سيگار تو اشك گفتم كه: چو لاله داغدار است دلم گفتي كه: دهم كام دلت،يعني كشك در اين ميان فردي ديگر پا به ميدان مي نهد كه ملك الشعرا او را چنين توصيف مي كند:"طنّاز و خودساز كه از رعنايي به رعونت ساخته و ازشوخي به شنگي پرداخته."اين فرد مي گويد:"تواند بود كه در آن لغات تباني شده باشد و براي اذعان كردن و ايمان آوردن من، بايد بهار اين چهار را بديهه بسرايد": "آينه"،"ارّه"،"كفش"و"غوره" ملك الشعرا مي گويد :"من براي تنبيه آن شوخ چشم ،دست اطاعت بر ديده نهاده ،وي را هجايي كردم كه منظور آن شوخ هم از آن هجو به حصول پيوست و آن اين است": ‌ چون آیینه نور خیز گشتی، احسنت چون ارهّ به خلق تیز گشتی، احسنت در کفش اديبان جهان کردی پای غوره نشده مویز گشتی، احسنت "نقل به مضمون از كتاب:به ياد ميهن،نوشته:كاميارعابدي،نشر ثالث ، 1376،صص:31،32،33" \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387 \|


	طواف شمع روز اول ارديبهشت مصادف است با سالروز آسماني شدن استاد سخن ملك الشعراي بهار. همو كه بار ديگر قالب قصيده ي شعر فارسي را زنده كرد و نام خود را با قصيده ي معروف دماونديه جاودان. اي ديو سپيد پاي در بند اي گنبد گيتي اي دماوند امّا اين بار بر خلاف ديگران از او با غزلي ياد مي كنم ! در طواف شمع مي گفت اين سخن پروانه اي سوختم زين آشنايان اي خوشا بيگانه اي بلبل از شوق گل و پروانه از سوداي شمع هر يكي سوزد به نوعي در غم جانانه اي گر اسير خط و خالي شد دلم،عيبم مكن مرغ جايي مي رود كه آن جاست آب و دانه اي تا نفرمايي كه بي پروانه اي در راه عشق شمع وش پيش تو سوزم ،گر دهي پروانه اي پادشاه را غرفه آبادان و دل خرم،چه باك گر گدايي جان دهد در گوشه ي ويرانه اي كي غم بنياد ويران دارد آن كش خانه نيست؟ رو خبر گير اين معاني را ز صاحب خانه اي عاقلانش باز زنجيري دگر بر پا نهند روزي ار زنجير از هم بگسلد ديوانه اي اين جنون نه تنها مجنون را مسام شد بهار باش كز ما هم فتد اندر جهان افسانه اي \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 \|


	باغ فردوس به مناسبت اول ارديبهشت رو ز گرامي داشت استاد سخن شيخ اجل سعدي شيراز تو پس پرده و ما خون جگر مي ريزيم وه كه گرپرده برافتد كه چه شورانگيزيم ديگران را غم جان دارد و ما جامه دران كه بفرمايي تا از سر جان بر خيزيم مردم از فتنه گريزند و ندانند كه ما به تمناي تو در حسرت رستاخيزيم دل ديوانه سپر كرده و جان بر كف دست ظاهر آن است كه از تير بلا نگريزيم باغ فردوس مياراي كه ما رندان را سر آن نيست گه در دامن حور آويزيم ور به زندان عقوبت بري از ديده ي شوق اي بسا آب كه بر آتش دوزخ ريزيم رنگ زيبايي و زشتي به حقيقت در غيب چون تو آميخته اي با تو چه رنگ آميزيم؟ سعديا قوت بازوي عمل هست وليك تا به جايي نه كه با حكم ازل بستيزيم \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 \|


	جریمه اين روز ها احوالم چون شعر جريمه ي مرحوم سلمان هراتي است . خدايش بيامرزاد. من مثل عصر روزهاي دبستان پر از كسالت و ترديدم و دفترم از مشق هاي خط خورده سياه است هراس من اين است فردا كه زنگ حساب آمد با اين كمينه چنين خواهند گفت: بايد هزار بار در شعله هاي آتش دوزخ فرو روي اينت جريمه برو! (هراتي ،سلمان،از آسمان سبز،انتشارات حوزه ي هنري سازمان تبليغات اسلامي،چاپ اول،آذر64،ص63) \|+\| نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387 \|


	شاعران شهر سيب فرشته ها فرشته ها ! مرا دعا كنيد !